எல்லோரிற்கும் பொதுவானவன் நான்....
நிச்சயமற்ற அந்த அறையில் நான் கண்ட நிதர்சனம்...
இன்று ஒரு துக்க நிகழ்விற்காக நான் நுழைந்த அந்தப் பிணவறை , வாழ்க்கையைப் பற்றிய எனது பார்வையையே மாற்றிவிட்டது.
அங்கே நான் கண்ட காட்சிகள் வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாதவை.
குளிர்ந்த தரையில் மனித உடல்கள். சில மேசைகளின் மீது. சில உடற்கூறு பரிசோதனைக்காகத் தயாராக. உயிருடன் இருந்தபோது பதவி, பணம், புகழ், அழகு,அதிகாரம் என்று பெருமை கொண்டிருந்த மனிதர்கள், இப்போது எந்த அடையாளமும் இல்லாத அமைதியான உடல்களாக மட்டுமே இருந்தனர்.
அந்தக் காட்சிகளைப் பார்த்தபோது என் மனதில் சில கேள்விகள் எழுந்தன.
1. இந்த உலகமே நமக்குச் சொந்தம் போல ஏன் இவ்வளவு போராடுகிறோம்?
2. பதவி, செல்வம், புகழ், அதிகாரம் ஆகியவற்றின் மீது ஏன் இவ்வளவு அகங்காரம்?
3. ஒருவரை ஒருவர் வெறுப்பதற்குப் பதிலாக, அன்பாக வாழ முடியாதா?
அங்கு பணக்காரரும் இருந்தார்.
ஏழையும் இருந்தார்.
பட்டங்கள் பல பெற்றவரும் இருந்தார்.
அன்றாட வாழ்விற்காக போராடிய சாதாரண மனிதரும் இருந்தார்.
ஆனால் மரணத்தின் முன் அனைவரும் ஒரே நிலை.
அங்கே யாருக்கும் பதவி இல்லை.
பணம் இல்லை.
அழகு இல்லை.
அதிகாரம் இல்லை.
இருந்தது ஒரே ஒரு உண்மை மட்டுமே—
மரணம் அனைவரையும் சமமாக்குகிறது.
அந்த தருணத்தில் வாழ்க்கை எவ்வளவு நிலையற்றது என்பதை ஆழமாக உணர்ந்தேன்.
நாம் எவ்வளவு செல்வம் சேர்த்தோம் என்பதல்ல முக்கியம்.
எத்தனை பேரின் வாழ்க்கையைத் தொட்டோம் என்பதுதான் முக்கியம்.
நாம் எவ்வளவு உயர்ந்த பதவியில் இருந்தோம் என்பதல்ல முக்கியம்.
எத்தனை பேரின் மனதில் நல்ல மனிதராக வாழ்ந்தோம் என்பதுதான் முக்கியம்.
வாழ்க்கை ஒரு நீர்க்குமிழி போன்றது.
இளமை, செல்வம், புகழ், அதிகாரம்—இவை அனைத்தும் தற்காலிகமானவை.
ஆனால் அன்பு..
கருணை..
மனிதாபிமானம்..
இவையே மனிதன் மறைந்த பின்னரும் அவனை நினைவில் வாழ வைக்கின்றன.
ஒரு சிந்தனை என்னுள் ஆழமாகப் பதிந்தது:
'ஒரு நாள் நம்மைப் பற்றி மக்கள் பேசும்போது, 'அவர் நல்ல மனிதர்' என்று சொல்லும்படியான வாழ்க்கையைத்தான் நாம் வாழ வேண்டும்.'
அறையை விட்டு வெளியேறும்போது, அந்தப் பிணவறை உதவியாளர் அங்கிருந்த மற்றொருவரிடம் சொன்ன வார்த்தை இப்போதும் என் காதில் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது
அந்த கருப்புச் சட்டை போட்டவரை மட்டும் கொஞ்சம் மெதுவா கையாளுங்கப்பா.. அவர் ரொம்ப நல்ல மனுஷன்.'
உயிருடன் இருந்தபோது அவர் செய்த அந்த 'நல்லவை'தான், அவர் இறந்த பின்னரும் ஒரு மனிதராக அவரை அடையாளப்படுத்தியது.
அன்புள்ள சகோதரர்களே, சகோதரிகளே..
பணிவாக இருங்கள்.
அன்பைப் பகிருங்கள்.
மன்னிக்கக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.
மனிதாபிமானத்தை உங்கள் வாழ்வின் அடையாளமாக மாற்றுங்கள்.
ஏனெனில், மரணம் நிச்சயம் என்பதை உணர்ந்தவுடன், வாழ்க்கையின் உண்மையான அர்த்தம் புரியத் தொடங்குகிறது.
